بی من نشو!

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند                      چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند
من ار چه در نظر یار خاکسار شدم                      رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند
چو پرده دار به شمشیر می زند همه را                 کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند
چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است      چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند...
غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه                      که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند
برین رواق زبرجد نوشته اند به زر                      که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند
 زمهربانی جانان طمع مبر حافظ                         که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار                     ببر اندوه دل و مژده دلدار بیار
 نکته روح فزا از دهن دوست بگو                       نامه خوش خبر از عالم اسرار بیار...
گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب               بهر آسایش این دیده خونبار بیار...
شکر آن را که تو در عشرتی ای مرغ چمن         به اسیران قفس مژده گلزار بیار
کام جان سخت شد از صبر که کردم بی دوست      عشوه ای زان لب شیرین شکربار بیار
روزگاری ست که دل چهره ی مقصود ندید          ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
دلق حافظ به چه ارزد به می اش رنگین کن          وانگهش مست و خراب از سر بازار بیار
 
 

عید آمد وعید آد،یاری که رمید آمد //// عیدانه فراوان شد،تا باد چنین بادا...  

خب اینم تفریح جدیدیه که من تو وبلاگم براتون ایجاد کردم!! اونم اینه که دو سانتی متر از ساعت (۳:۳۷)پایین می آیید تا پیامهای دیگران را مشاهده کنید و پیام بگذارید!!! تا ببینیم اشکال از کجاست...

چگونه برقی آخر که کشت می سوزی؟
چگونه ابری آخر که سنگ می باری؟؟!
مولانا 

سنگ ببار! تو هم به جای باران سنگ ببار!
بیا! همینجا سمت چپ، این زخم عمیق من ، این هم نمکدان...
نترس! اما درست توی چشمانم نگاه کن و رنجم را ببین...
می دانم که طاقت نمی آوری...
پس ابر باش و باران بهاری ببار...
چشمهایت را ببند و به پرسه های پای پیاده مان فکر کن...دلتنگشان نیستی؟!
پس،
باش...باران باش و ببار...بر مزرعه ی رویاهایم...
بر این فلات غمگین و خشک،باران باش و ببار...
ما که جنگ را نمی خواستیم، بیا صلح را از خودمان شروع کنیم...
چشمهایت را ببند و دستهایت را به من بده، همین!
اینکه ترس ندارد!
بگذار در گوش راستت زمزمه کنم:که دوستت دارم...هنوز...
اینکه دعوا و بحث و طعنه و کنایه و اینهمه دلخوری ندارد...
اینکه ترس ندارد! تو یک آری می گویی و من می خندم و در آغوشت می گیرم و
 می خندیم...به همین سادگی...توفقط ابر باش و ببار...دریغ نکن...
باران باش و ببار...بر این غبار غمگین بشور...
نگذار که...
ا.آ

درضمن کامنتینگ وبلاگ من مخفی شده است!! لطف کنید در زیر ساعت و تاریخ کشفش کنید!!