بی من نشو!

چگونه برقی آخر که کشت می سوزی؟
چگونه ابری آخر که سنگ می باری؟؟!
مولانا 

سنگ ببار! تو هم به جای باران سنگ ببار!
بیا! همینجا سمت چپ، این زخم عمیق من ، این هم نمکدان...
نترس! اما درست توی چشمانم نگاه کن و رنجم را ببین...
می دانم که طاقت نمی آوری...
پس ابر باش و باران بهاری ببار...
چشمهایت را ببند و به پرسه های پای پیاده مان فکر کن...دلتنگشان نیستی؟!
پس،
باش...باران باش و ببار...بر مزرعه ی رویاهایم...
بر این فلات غمگین و خشک،باران باش و ببار...
ما که جنگ را نمی خواستیم، بیا صلح را از خودمان شروع کنیم...
چشمهایت را ببند و دستهایت را به من بده، همین!
اینکه ترس ندارد!
بگذار در گوش راستت زمزمه کنم:که دوستت دارم...هنوز...
اینکه دعوا و بحث و طعنه و کنایه و اینهمه دلخوری ندارد...
اینکه ترس ندارد! تو یک آری می گویی و من می خندم و در آغوشت می گیرم و
 می خندیم...به همین سادگی...توفقط ابر باش و ببار...دریغ نکن...
باران باش و ببار...بر این غبار غمگین بشور...
نگذار که...
ا.آ

درضمن کامنتینگ وبلاگ من مخفی شده است!! لطف کنید در زیر ساعت و تاریخ کشفش کنید!!