بی من نشو!

تنت وسوسه انگيز بود ، 

مرا ببخش که عاشق روی و گفتگوی تو نشدم!

 ( لئونارد کوهن )

.............................

مانده ام! درمانده و اسير !

من به هراسهای آنها می خندم اما با دردهای اين خنده ها چه کنم؟

برای داشتنت بايد خطا کنم؟!

با مريم بودنهای من بساز !

دلم گرفته است زيبا ! خيلی!

می دانم چيز عجيبی نيست !

 بيچاره دلم!

دور شده ای از من! دور دور !

و من رفته ام به ناکجای عشق! در تنهايی دستان من  بی تو

گريسته ام لحظه به لحظه عشق را !

ديگر گريستنهای مرا درنمی يابی!

وای! باورم به عشق! باورم به عاشقی ، دارد از دست می رود!

عشق را چون گوهری گران کمياب می بينم!

هرچه هست حديث اين تن است و نياز !

حديثی که درنمی يابمش!

هرگز اسير و درمانده اين تن و اين نياز نبوده ام

چه به روز عشقهامان آمده است؟!

پست و حقير است اين تن !

با تو هستم زيبا !

هيچکس را يارای اين نيست که عاشق روی و گفتگوی کسی بشود؟؟

سئوالی که مانده است بی جواب !

دلم گرفته است ...

درمانده ام و اسير ...

من با تو از اين شوق فراوان داشتنت نخواهم گفت!

و با تو از کمر شکسته عشق نيز

سخنی نخواهم گفت !

بگذار به دستان تو ايمان بياورم سالار !

دستان مهربان و گرم تو ! و به چشمان تو !

چشمان درخشان و ساده و شيطنت آميزت !

به ياد سگ کشی و رعشه های تنم باش!

هميشه از انسان نبودن هراسيده ام ، از پست و حقير شدن !

از خويشتن نبودن ، از اسير بودن ...

اگرچه از اسارت تو رهاييم نيست !

دلم گرفته است...

وای ! باورم به عاشقی را دارم از دست می دهم...

ا.آ

 رازقی پرپر شد ، باغ در چله نشست

تو به خاک افتادی ، کمر عشق شکست

ما نشستيم و تماشا کرديم...

دلم می خواد گريه کنم ، برای نابودی عشق

واسه زوال عاشقی ...( ايرج جنتی عطايی )