پروانه!

دلم به وسعت زيبايی بالهای يک پروانه زيبا بود!
زشتی های دنيا رنگ زيباييهايم را
به باد تمسخر گرفت...
من به عقيده دنيا احترام گذاشتم
من،زيبا بودم! زيبا می انديشيدم،
دنيا زشت بود ، زشت می انديشيد!
دنيا به من پشت کرد ،
من به دنيا گل دادم!
به مهربانيهايم خنديدند،
من خنده هاشان را دوست داشتم!
انسانيت را نابود می خواهند،
من همانند يک کودک خواهم شد!
دلم به وسعت زيبايی بالهای يک پروانه زيباست هنوزم!
دنيا به کودکانش تير و شلاق اگر می آموزد،
من به کودکانم عشق خواهم آموخت...
ا.آ

/ 5 نظر / 21 بازدید
fatima

لحظه ها را درياب ... چشم فردا کور است ... التماس دعا

مهدی

الميرا جان اين مطلبت خيلی قشنگه. واقعا اگه ما بتونيم در مقابل زشتی ها زيبايی نشون بديم دنيا چقدر فرق خواهد کرد. الميرا خانوم بازم به ما سر بزن.ممنونم.

armita

الميرای عزيز زيبا بود مثل هميشه....شاد و موفق باشی